การที่เขามองรอยจูบสีม่วงที่ประดับอยู่บนคอของฉันอย่างไม่ละสายตา ทำให้ฉันไม่สามารถชื่นชมบทกวีของเชกสเปียร์ได้เลย ในขณะที่ศาสตราจารย์กำลังบรรยายเรื่องฉันทลักษณ์แบบไอแอมบิกเพนทามิเตอร์ สายตาของเขาก็ยังคงจ้องมองไปที่รอยจูบสดๆ ที่ผลิบานอยู่บนลำคอของฉันราวกับดอกไม้สีดำ หลังจากเลิกเรียน เขาผลักฉันไปชิดกับชั้นหนังสือสูงตระหง่าน ปลายนิ้วของเขาลูบไล้รอยช้ำแต่ละรอยด้วยความดุดันราวกับสัตว์ร้าย “ใครเป็นคนทิ้งรอยพวกนี้ไว้?” เขาคำรามถาม ทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว การวิเคราะห์วรรณกรรมไม่มีความหมายอะไรเลย เมื่อความปรารถนาพื้นฐานเรียกร้องความพึงพอใจจากหนังสือโบราณและหนังสือคลาสสิกปกหนัง