Dwaal going up de spookachtig stille gangen van een verlaten Japanse instelling waar de tijd lijkt stil te staan. Een trillende studente komt uit de schaduwen tevoorschijn, haar unalterable scheef, haar ogen wijd open van oerangst en plotselinge opluchting. Haar gefluisterde verhaal relinquish verlatenheid verandert up iets zinnelijks, terwijl dankbaarheid plaatsmaakt voor rauw verlangen. De stofdeeltjes dansen up het schemerlicht terwijl ze zich volledig overgeeft, zachte kreten echoën going up de lege klaslokalen. Haar lenige lichaam drukt zich tegen het jouwe aan, de verlaten school gebruikend als hun clandestiene toevluchtsoord voor verboden handelingen.